Bank betaalde faillissement af, maar schulden bleven hangen

De positie van [gedaagden] was dat de bank haar zorgplicht had geschonden door het faillissement af te wenden. Hun onderliggende belang was echter het verkrijgen van een schone lei via het Wsnp-traject. Als Rabobank en [gedaagden] voorafgaand aan de betaling hadden gecommuniceerd over dit belang, hadden ze wellicht een alternatieve oplossing kunnen vinden die recht deed aan beide partijen.

Het conflict escaleerde van een praktische oplossing (afwenden faillissement, trede 3) naar een juridische strijd met wederzijdse beschuldigingen (trede 5-6). Door vooraf duidelijke afspraken te maken over de gevolgen van de betaling, had deze escalatie voorkomen kunnen worden.

[Gedaagden] voelden zich benadeeld omdat Rabobank hen niet had ingelicht over de gevolgen van het afwenden van het faillissement. Door transparant te communiceren over de voor- en nadelen van de regeling, had Rabobank het gevoel van onrechtvaardigheid bij [gedaagden] kunnen voorkomen.

Tijdens de mondelinge behandeling bleek dat [gedaagden] en Rabobank langs elkaar heen praatten. Rabobank betwistte de betaling van €105.000, terwijl [gedaagden] zich richtten op de gevolgen ervan. Een betere afstemming in de communicatie had kunnen voorkomen dat het conflict escaleerde.

Het geschil draaide aanvankelijk om de vraag of de bank haar zorgplicht had geschonden. Door niet alle feiten te delen, bleef de kern van het conflict (de betaling van €105.000 en de gevolgen daarvan) verborgen. Door de 'uienschil' laag voor laag af te pellen, hadden [gedaagden] hun verweer beter kunnen onderbouwen.

Door cruciale informatie achter te houden, voelden [gedaagden] zich mogelijk niet gehoord door de rechtbank. Dit versterkte hun gevoel van onrechtvaardigheid. Volledige transparantie had bijgedragen aan een eerlijker proces.

Door niet duidelijk vast te leggen wat de gevolgen van wanprestatie zouden zijn, ontstond er onduidelijkheid over de verdeling van de financiële lasten. Dit leidde tot een gevoel van onrechtvaardigheid bij [gedaagden], die zich geconfronteerd zagen met een volledig opeisbare schuld.

De traditionele juridische benadering (RSP) richt zich op het afdwingen van nakoming en het opleggen van sancties bij wanprestatie. Een preventieve benadering (UIA) had gericht kunnen zijn op het voorkomen van wanprestatie door duidelijke afspraken en het zoeken naar oplossingen die voor beide partijen acceptabel zijn.

De advocaat (agent) had een informatievoorsprong ten opzichte van [gedaagden] (principaal) over de juridische gevolgen van de afspraken. Door deze informatie niet volledig te delen en te vertalen naar duidelijke afspraken, ontstond er een kloof tussen wat [gedaagden] verwachtten en wat er juridisch gebeurde.

In plaats van pas in een later stadium juridische stappen te ondernemen, had de advocaat van [gedaagden] al tijdens het sluiten van de regeling een 'inverbindingstelling' kunnen doen. Bijvoorbeeld door schriftelijk te vragen naar de gevolgen van de betaling van €105.000 en de voorwaarden waaronder deze plaatsvond.